’’Poezija je uvek određena geografijom, etničkom pripadnošću i seksualnim opredeljenjem, kao što je i istorijska, ograničena periodom: ova ograničenja određuju horizont poezije… Ali grupe su sastavljene od podgrupa, u podgrupama postoje frakcije, koje se opet mogu obrazovati u druge formacije, neuporedive sa prvom. U principu, oblikovanje zajedničkog glasa regije ili grupe je problematično kao i oblikovanje zajedničkog glasa nacije ili jezika, a što je opasno kao i oblikovanje uobičajenog glasa pojedinca. U praksi je važna poetska snaga koja, individualno ili kolektivno, izražava potisnuto ili neizraženo. Ali postoji i nužna potreba da se prevaziđe romantičarska ideja jastva i romantičarska ideja o duhu nacije ili grupe (volksgeist) ili perioda (zeitgeist), nužna potreba da se poezija ne organizuje oko dominantnog povoda bilo to jastvo, kolektiv ili tema. Postoji potreba za pisanjem koja pomera granice onoga što se može identifikovati, što ne samo da proizvodi razliku već je pronalazi, što dovodi do nomadske sintakse želje i preobilja koji prkose žanru (rođenju, rasi, klasi) da bi ga negde drugde smestili.’’

’’Time Out of Motion: Looking Ahead to See Backward’’ (preuzeto iz prevoda u knjizi DUBRAVKE ĐURIĆ :: JEZIK, POEZIJA, POSTMODERNIZAM, str. 121)